Do Londynu wybrałem się pod koniec czerwca roku 2000, głównie po to by próbować coś zarobić i podszkolić swój angielski. Właściwie już wcześniej pracę miałem załatwioną w Holandii, lecz kolega namówił mnie na Londyn, bo oprócz korzyści finansowych można było właśnie podszkolić język. Załatwiliśmy sobie zaproszenia od znajomych z Londynu, kupiliśmy międzynarodowe karty studenckie oraz wzięliśmy zaświadczenia z dziekanatu potwierdzające nasz statut studenta i wyruszyliśmy rejsowym autobusem w 28-godzinną podróż. Bilet w 2 strony kosztował nas 555 zł. Nasłuchałem się wiele mitów o tym, jak angielscy oficerowie imigracyjni 'trzepią' na granicy i nie wpuszczają ludzi w razie jakichkolwiek wątpliwości czy jest to wyjazd tylko turystyczny. Ja jako student geografii miałem ułatwione zadanie. Trafiła mi się pani oficer i tak z nią zagadałem, że nawet nie spytała się mnie ile pieniędzy mam ze sobą. Sama podróż była bardzo męcząca jednak na promie można było się odświeżyć. Do Londynu zajechaliśmy na 11 i pierwsze kroki skierowaliśmy na metro by dojechać do stacji Hammersmith, gdzie niedaleko są polskie delikatesy oraz wielkie tablice z ofertami pracy i mieszkań. Oczywiście żadnej ciekawej pracy nie było, wszyscy jednak od razu chcieli sprzedawać nam jakieś ubezpieczenia. Na początku nie wiedzieliśmy o co w tym chodzi, jednak po dokładnym zapoznaniu się z sytuacją od razu z tego rezygnowaliśmy. Chodzi o to, że każdy pracujący legalnie w Anglii człowiek posiada ubezpieczenie i kartę potwierdzającą to. Można było taką kartę podrabianą kupić, oczywiście nie na własne nazwisko i z tym próbować szukać legalnej pracy. Koszt karty 100 funtów. Już sama cena nas skutecznie odstraszyła. Pod tym 'poskiem' zaczepił nas też jakiś Cygan i chciał wynająć dla nas pokój. Chciał jednak pieniądze za 3 tygodnie z góry. Jednak znowu to wielki wydatek dla nas i zrezygnowaliśmy. Wyglądał on na wielkiego kombinatora i radzę nie ufać żadnym Cyganom w Londynie. W końcu znajdujemy mieszkanie u 2 Polek, umawiamy się do ceny i jedziemy na Fulham Broadway by zobaczyć pokój. Wybieramy większy, w cenie 40 funtów za tydzień od osoby mamy do dyspozycji kuchnię, łazienkę i telewizor w pokoju. Przez cały pierwszy tydzień w Londynie szukaliśmy pracy. Najpierw jeździliśmy na ten 'Posk' by czytać ogłoszenia, ale to strata czasu. Raz stamtąd zabrał nas jakiś Anglik byśmy mu pomagali w ogrodzie. Na miejscu okazało się, że trzeba wyrwać wszystkie chwasty z kamienistej ziemi, a że słabo chciał płacić to nawet dnia tam nie chcieliśmy pracować. Jeden dzień przepracowaliśmy robiąc zakupy. Pewna grupa biznesmenów z Dalekiego Wschodu wykupywała damskie torebki i portfele w niektórych ekskluzywnych sklepach. Brali do tego formularz VAT i mogli odzyskać podatek na granicy i do tego u siebie w kraju sprzedawali z prowizją. Jako, że jedna osoba mogła odpisać VAT raz na pół roku to oni zatrudniali cudzoziemców do zakupów. Dawali pieniądze i 7% od ceny towaru. Im się droższy kupiło, tym więcej można było zarobić. Mnie udało się kupić we wszystkich trzech sklepach i zarobiłem w kilka godzin blisko 50 funtów. Przez następne kilka dni odwiedziliśmy ponad 200 knajp i kilkadziesiąt hoteli w poszukiwaniu pracy. Wszyscy chętnie by zatrudnili, ale nie na czarno. W końcu ja sobie darowałem. W niedzielę wieczorem oglądałem finał mistrzostw Europy w piłce nożnej, a Krzysiek z Grześkiem poszli dalej chodzić po barach. No i w końcu znaleźli pracę. Płatna była minimalne, ale zawsze coś. Ja przełożyłem sobie powrót na za tydzień i właśnie cały pozostałe 7 dni miałem na zwiedzenie miasta. Poruszanie się czymś innym niż metrem w Londynie nie ma sensu i mimo, iż kosztuje ono fortunę to szkoda czasu na autobusy. Te ostatnie jadą 2 godziny, a ta sama trasa metrem 10 minut. Całe centrum miasta przeszedłem w ciągu tego tygodnia praktycznie pieszo. Bardzo podobał mi się w szczególności Hyde Park - największy park w mieście i do tego w samym centrum. Znajduje się tu zbiornik wodny oraz kilka ciekawych pomników. Wszystkie inne atrakcje padły także moim łupem. Duże wrażenie robi Tower Bridge i sama twierdza Tower. O galerii narodowej, Opactwu Westminster czy parlamencie nie wspominając. Niestety wstępu do wszystkich muzeów są bardzo drogie i większość mogłem podziwiać tylko z zewnątrz. Bardzo ciekawe dla mnie było samo chodzenie po mieście, jego klimat jest naprawdę niezapomniany i śmiało można powiedzieć, że Londyn naprawdę bardzo wyróżnia się z europejskich miast i warto tu przyjechać nie tylko dla zabytków. Na pewno tu kiedyś wrócę jak będę jechał podziwiać piękną przyrodę Szkocji.